كار من بي تو شده گريه و زاري تا صبح

غصه خوردن ز فراقت به كناري تا صبح

آه افسوس كه ان لحظه تو در خوابي و من

از سر شوق كنم نامه نگاري تا صبح

خاطرت هست غروبي كه به تو -دل بستم؟

آن شبم گشت همه لحظه شماری تا صبح

در خيالم به كنارم بنشستي و گذشت

شام هجران همه در باده گساري تا صبح

"تا خود صبح برايم تو غزل مي گويي؟!"

تو بپرسيدي و من گفتمت آري ! تا صبح!

حال رفتي و دلم باغ پريشان حاليست

چشم هم در غم تو ابر بهاري تا صبح

شرط ميبندمت اي چشم كه مي خشكاني

دشت دامان مرا گر كه نباري تا صبح...

            

گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش
دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش

خونه ي اون حالا توي گلدون سفالي بود
جاي يارش چقدر تو اين غريبي خالي بود

يادش افتاد كه يه روز يه باغبون دو بوته داشت
يه بهار اون دوتا رو كنار هم تو باغچه كاشت

با نوازشاي خورشيد طلا قد كشيدن
قصه شون شروع شد و همش به هم ميخنديدن

شبنماي اشكشون از سر شوق و ساده بود
عكس ديوونگيشون، تو قلب هم افتاده بود

روزاي غنچگيشون چقد قشنگ و خوش گذشت
حيف لحظه هايي كه چكيد و مرد و برنگشت

گلاي قصه ي ما، اهالي شهر بهار
نبودن آشنا با بازي تلخ روزگار

فك مي كردن هميشه مال همن تا دم مرگ
بميرن، با هم مي ميرن از غم باد و تگرگ

يه روز اما يه غريبه اومد و آروم و ترد
يكي از عاشقاي قصه ي ما رو چيد و برد

اون يكي قصه ي اين رفتن و باور نميكرد
تا كه بعدش چيده شد با دستاي سرد يه مرد

گلاي قصه ي ما، عاشقاي رنگ حرير
هر كدوم يه جاي دنيا بودن و هر دو اسير

هيچكي از عاقبت اون يك با خبر نبود
چي ميشد اگه تو دنيا، قصه ي سفر نبود

قصه ي گلاي ما حكايت عاشقياس
مال ياسا، پونه ها، اطلسيا، رازقياس

كه فقط تو كار دنيا، دل سپردن بلدن
بدون اينكه بدونن، خيليا خيلي بدن

يكيشون حالا تو گلدون سفال، خيلي عزيز
اون يكي برده شده واسه عيادت مريض

چقدر به فكر هم، اما چقدر دربه درن
اونا ديگه تا ابد از حال هم، بي خبرن

روزگار تو دنياي ما قربوني زياد داره
اين بلاها رو سر خيلي كسا در مياره

بازياش هميشه يك عالمه بازنده داره
توي هر محكمه كلي برگ و پرونده داره

اين يه قانون شده كه چه تو زمستون، چه بهار
نميشه زخمي نشد از بازياي روزگار

اگه دست روزگار گلاي ما رو نمي چيد
حالا قصه با وصالشون به آخر مي رسيد

ولي روزگار ما هميشه عادتش اينه
خوبا رو كنار هم مياره، بعدم ميچينه

كاش دلايي كه هنوزم مي طپن واسه بهار
در امون بمونن از بازيه تلخ روزگار

وقتي با تو حرف مي زنم همه كلمه ها سكوت مي كنند

هیچی نمی تونم بگم - کلمات رو کم میارم

با اینکه خیلی حرفای تو دلمه که دوست دارم بهت بگم

چیزی ندارم بگم به تو - جز اینکه بگم

اي ديدار تو بزرگترين آرزويم ! 

           روز تولدت شد و نيستم اما كنار تو         

         كاشكي مي شد كه جونمو هديه بدم براي تو         

         درسته ما نميتونيم اين روز و پيش هم باشيم         

         بيا بهش تو رويامون رنگ حقيقت بپاشيم         

          ميخوام برات تو روياهام جشن تولد بگيرم        

         از لحظه لحظه هاي جشن تو خيالم عكس بگيرم        

          من باشم و تو باشي و فرشته هاي آسمون        

         چراغوني جشنمون، ستاره هاي كهكشون        

          به جاي شمع ميخوام برات غمهات و آتيش بزنم        

         هر چي غم و غصه داري يك شبه آتيش بزنم        

          تو غمهات و فوت بكني منم ستاره بيارم        

         اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بكارم        

          كهكشونو ستاره هاش درياو موج و ماهياش         

         بيابونا و بركه هاش بارون و قطره قطره هاش        

          با هفت تا آسمون پر از گلاي ياس وميخک         

         با ل فرشته ها و عشق و اشتياق و پولک         

         عاشقتو يه قلب بي قرار و کوچک        

         فقط مي خوان بهت بگن :.

.

.

.

.      تولدت مبارک

بازم شادي و بوسه ، گلاي سرخ و ميخک

ميگن کهنه نمي شه تولدت مبارک

تو اين روز طلايي تو اومدي به دنيا

و جود پاکت اومد تو جمع خلوت ما

تو تقويما نوشتيم تو اين ماه و تو اين روز

از اسمون فرستاد خدا يه ماه زيبا

يه کيک خيلي خوش طعم ،با چند تا شمع روشن

يکي به نيت تو يکي از طرف من

الهي که هزارسال همين جشنو بگيريم

به خاطر و جودت به افتخار بودن

تو اين روز پر از عشق تو با خنده شکفتي

با يه گريه ي ساده به دنيا بله گفتي

ببين تو اسمونا پر از نور و پرندس

تو قلبا پر عشقه رو لبا پر خندس

تا تو هستي و چشمات بهونه س واسه خوندن

همين شعر و ترانه تو دنياي ما زندس

واسه تولد تو بايد دنيا رو اورد

ستاره رو سرت ريخت تو رو تا اسمون برد

اينا يه يادگاري توي خاطره هاته

ولي به شوق امروز مي شه کلي قسم خورد

تولدت عزيزم پراز ستاره بارون

پر از باد کنک و شوق ،پر از اينه و شمعدون

الهي که هميشه واسه تبريک امروز

بيان يه عالم عاشق ،بياد هزار تا مهمون

 به عشق تو سروده‌ام، همین و بس عزیز من

بجز تو دل نمی‌دهم، به هیچکس عزیز من

عزیز من شکوفه‌ی بهار من فقط تویی

من اعتنا نمی‌کنم، به خار و خس عزیز من

منم همان قفس که در، اسارت قناریم

کمی ترانه ساز کن، در این قفس عزیز من

تو آفتابی از چه رو، همیشه سرد بوده‌ای

نگو که دل سپرده‌ام، به یک هوس عزیز من

خودت شلوغی مرا، به انزوا کشانده‌ای

نهال نو پدید را، نکن هرس عزیز من

شمیم نام و یاد تو، رها نمی‌کند مرا

دوباره می‌کشم تو را، نفس نفس عزیز من

نه -هیچ کس به جز خودت، برای من خودت نشد

فقط خودم، فقط خودت، همین و بس عزیز من

حال، اگر خواهی صدایت می کنم

جان را اگر خواهی فدایت می کنم

با توام هرلحظه تنها نیستی

گوش کن ، هرشب دعایت می کنم

قسمت شود بار دگر جان را فدایت میکنم

دل را اگر رخصت دهی قربان برایت میکنم

هرچند هستی بی‌نشان عشقت نشانم گشته ‌است

زین رو تو را از دلبران یارا جدایت میکنم

یادت شده آرام - جان ای دلبر و آرام جان

 تا باشی از غم‌ها رها هرشب دعایت میکنم

هر دم شوی از من جدا

بهر دوباره دیدنت در خلوت غمگین خود

راز و نیاز از عمق جان با آن خدایت میکنم

من این پایین نشستم سرد و بی روح

تو داری می رسی به قله ی کوه

داری هر لحظه از من دور میشی

ازم دل می کنی مجبور میشی

تا مه راه و نپوشونده نگام کن

اگه رو قله سردت شد صدام کن

یه رنگ ِ مــُـرده از رنگین کمونم

من این پایین نمیتونم بمونم

خودم گفتم که تلخه روزگارت

من و بیرون بریز از کوله بارت

دلم می مـرد و راه بغض و سد کرد

به خاطر خودت دستاتو رد کرد

منم اونکه تو رو داده به مهتاب

کسی که روتو می پوشونه تو خواب

کسی که واسه آغوش تو کم نیست

می خوام یادم بره، دست خودم نیست

با چشم تر اگه تو مه بشینی

کسی شاید شبیه من ببینی