آخر ای دوست٬ نخواهی پرسید

که دل از دوری رویت چه کشید؟

سوخت در آتش و خاکستر شد

وعده های تو به دادش نرسید...

داغ ماتم شد و بر سینه نشست

اشک حسرت شد و بر خاک چکید

آن همه عهد فراموشت شد؟

چشم من روشن٬ روی تو سپید...

جان به لب آمده در ظلمت غم

کی به دادم رسی ای صبح امید؟

آخر این عشق مرا خواهد کشت

عاقبت داغ مرا خواهی دید...

دل پر درد مرا مشکن

که خدا بر تو نخواهد بخشید...

سنگ شدم تا تو بیاندازیم

سر شده ام تا که بر افرازیم

  تاک شدم تا بنشانی مرا

 خاک شدم  تا بتکانی مرا

 برگ شدم تا تو بهارم کنی

یک دو سه پاییزشکارم کنی

 کاه شدم تا که به بادم دهی

 کوه شدم تا دل  شادم دهی

 پیرشدم تا که کمانت شوم

شیر شدم تا که نشانت شوم

 بال شدم تا تو مرا بشکنی

 بام شدم تا  به لبم  پر زنی

 تا ر شدم  تا   بنوازیم باز

پود شدم تا تو بسازیم باز

رود شدم کف زدم از دست تو

شاهرگ دف  زدم  ا ز دست تو

 چنگی ساز تو شدم باز هم

شنگ تر از کولی شیراز هم

 زخمه بزن بر رگ این ساز تو

   وین  گر ه کور  بکن     باز تو

 نی شده ام تا به لبت سر زنم

بر دهنت بوسه نه ...   پر پر زنم

خشت سر خم شده ام مست مست

سنگ  میندا ز که ......  رفتم  زدست

 سجده مکن تا کمرت خم شود

گوشه ی چشمان خدا نم شود

کفر تو خود عین مسلمانی ست

شعر  تو   اسباب    پریشانیست

 عشق در اندام تو قد می کشد

ناز  تو  ر ا  تا   به  ابد می کشد

شرط دل دادن ٬

دل گرفتنه

وگرنه

یکی بی دل میشه و یکی دو دل 

من امشب سخت بیمارم

و در بیماریم مرگی فرو خفته٬

نگاه دیده‌ام لرزان و بی‌تاب است٬

نمی‌دانم چرا دستان اندوهم٬

کمی سرد و کمی پر التهاب٬

تن بیمار من می‌سوزد از درد فراق٬

چرا امشب چراغ خانه خاموش است٬

چرا دستم عرق کرده٬

چرا چشمان من گریان و نالان است٬

عجب ایام نامردی٬

من امشب خواه یا ناخواه٬

دلم را می‌سپارم بر سر باد هوای صبح گاهی

تا نسیم آن٬زداید غصه‌های بیشمارم را٬

نمی دانم چرا این دل گرفتست و

چرا من بی صدا در غربت یارم٬

چنین بی‌تاب می‌گریم٬

خدایا نالم از درد فراق یار دیرینم٬

من امشب درد را دیدم٬

من امشب نیز می میرم٬

من امشب کوه‌های غصه‌هایم را فرو می‌ریزم اما٬

کاش میشد قطره اشک را٬

از روی لب‌های سحر برداشت...