دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم ؟؟

بگو که عشق تو را بر چه کس حواله کنم؟؟

تو خود بگو که چه کرده ای به این دل ریش؟؟

بگو که از تو - بر چه کسی آه و شکوه کنم ؟؟

زندگی مثل یک جاده در یک دشت قشنگ است

تمام لذتت را از مناظر زیبایش ببر

چون انتهای جاده تابلویی نصب شده که

روی آن نوشته :

دور زدن ممنوع

آن شب که دلم هوای کویت را داشت

ای کاش توان جستجویت را داشت

گفتم که دل از عشق تو بر می گیرم

امادل خسته آرزویت را داشت

من كه ياد از نام مولا مي‌كنم،
وصف نامي پر ز معنا مي‌كنم

چهار حرف - عشق هر مجنون بْوُد
حاء است و سين و ياء و نون بْوُد

گر بچيني حرف‌هايش پيش هم
قلب را هر دم زند آتش ز غم

اين تفاسير حروف زيب و زِين
ذهن «ايمان» گفته در وصف حسين(ع)

حاء يعني «حامد و حمدِ حميد»
كز رخ او ماه‌تر عالم نديد

حاء يعني هم «حكيم و هم حزين»
حاء دارد معني «حبل المتين»

حاء «حر واقعي در كربلاست»
مظهرِ «حق چيره، ظالم برملا» ست

سين «سرش را روي ني‌ها مي‌زدند»
بر لبانش تركه، ددها مي‌زدند

سين، يعني «سر از او بْبريده‌اند»
آن يتيمان رأس او را ديده‌اند

سين، اين «سبطُ النبي در خون بْوُد»
شيعه ی حيدر بدو مجنون بْوُد

ياء، «يك سو لالة ام البنين»
يك طرف «ياس علي روي زمين»

ياء، يعني «يك دم آرامش نيافت»
ابر حتي بر حسين(ع) بارش نيافت

نون، «نزد حق به حق او بنده بود»
قلب حق از عشق او آكنده بود

نون يعني «نوري از الله بود»
اين حسين(ع) تفسير ثارالله بود

نون آمد تا كند نامش تمام
گفت از حق آمد اينك اين پيام

«اين حسين(ع) خون من است اندر زمين
ريختند آن را به ناحق بر زمين»

گر شما در ذهن خود مي‌پروريد
كاين حسين(ع) را مي‌توانش سر بريد،

من بگويم، بر خدا نايد گزند
خود خدا گفته است دفتر را ببند:

«گر فرشته بهر آدم سجده كرد
بر شه دين، كل عالم سجده كرد»

حرف من اين است، گويم اين كلام 
شمس بي نور است، نزد اين امام

قلب بيمارم به عشقش مبتلاست
آرزويم ديدن كرب و بلاست،

كآن اثر كز تربت پاكان بود
بهر درد قلب من درمان بود .

           

چقدر دیر آمدی جانم به دلداری بیمارت

 سپردم جانم و آخر ندیدم هیچ دیدارت

سحرگاهان به یاد تو رها کردم قفسهایم

     نگشتی با خبر آخر ز ناکامی دلدارت

به عشق روی تو جانا شبی با ماه میگفتم

 حدیث اشتیاق دل به روی ماه رخسارت

هوای آرزومندی به عشق تو چنانم کرد

 که از خلق و جهان رسته شدم لیلای بیمارت

دلم در حسرت عشقت پریشان گشت و غافل شد

ندانست آتش افکندن به قلبم بود پندارت

تو را فریاد میکردم تو را با هر نفس اما

صدایم عاقبت تن داد به قربانی گفتارت

تو رفتی و ندیدی که به حسرت مرد عشق من

 رهایم کن کنون مرده است عشق ناب دلدارت

شب تاره..... بيقراره..... دلي كه چاره نداره.....

نفسم مونده توسينه..... چشم من به راه ياره.....

شب تاره.....

مثل ابر بارون مي‌بارم، دينم و نگه ميدارم

تا بياد داداش حسينم، سرم و رو پاش بذارم

افتاده لرزه به دستم، رو همه چشمام و بستم

تا حسين بياد بگيره، بوسه از سر شكسته‌ام

دل پرخون..... چشم گريون..... دل من بي سر و سامون.....

خواهرت خوشي نديده ..... از شب شام غريبون.....

شب تاره.....

تو بهشت با حال مضطر، همه آل پيمبر

چشم به راه رقيه، كنار علي اصغر

نفسها مونده تو سينه، شرط انتظار همينه

علي از نجف رسيده، مادر اومده از مدينه

دو برادر..... شه بي‌سر.... اومده با چشماي تر

به روي سينه گرفته..... سر نازنين خواهر..... با برادر.....

شب تاره.....

چرا دل آروم بگيره، داداشم يادم نمي‌ره

شبي كه ديدم سه ساله، سر تو بغل مي‌گيره

بار غصه‌رو كشيدم، رخ مادر و نديدم

يه شبي كنج خرابه، صورت نيلي رو ديدم

دلم از غم..... شده پاره..... گل تو كفن نداره.....

چقدر ناله زدم من ..... سه ساله زدن نداره.....

شب تاره.....

در آن روز اول چو رؤيا شكفتي

چو رفتي ز پيشم به دل غم نهفتي

تمام دلم را فداي تو كردم

همان روز گفتم كه راي تو كردم:

"ز تو سر نپيچم ، صنم بي تو هيچم."

تو دل را شكستي ، تو پيمان گسستي

تو از من بريدي ، تو از من برستي

به راهت نشستم ، نه پيمان شكستم

نه از تو بريدم ، نه از تو گسستم

”ز تو سر نپيچم ، صنم بي تو هيچم.”

اگر لحظه اي را مقابل نشيني

ز حالم بپرسي ، نيازم ببيني

به عمري تمامي به پايت نشينم

به نازت بميرم ، تويي بهترينم

"ز تو سر نپيچم ، صنم بي تو هيچم."

اگر شور شيرين ،كمينم نشيند

اگر حسن يوسف ، كمانم گشايد

ز تو دل نگيرم ، به زلفت اسيرم

اگر رخصتي بود ، برايت بميرم

"ز تو سر نپيچم ، صنم بي تو هيچم

محرم 

ماه ايثار و جان گذشتگی است! ماه عشق و شور و فریاد است!

ماه سرافرازی بر فراز نیزه هاست!