به چهارسمت اصلی خواهم رفت - سراغ تو  و نگاههایت

شمال که نیستی

به جنوب نرسیده ام هنوز

اما خیال می کنم

جایی حدود طلوع تو را بیابم

خدا نکند حوالی غروب گم شده باشی

نه شعر می شنوی بعد از این شما ازمن

نه گریه می شنود نیمه شب خدا از من

تمام بی کسی ام را به باد خواهم داد

که نشنود شبی آیینه ای صدا از من

سکوت می کنم و سهمم از شما این بود

که من جدا زشما و شما جدا از من

چه اشتباه بزرگی که فکرمیکردم

که با گلی برسید وشبی شما از من...

دوباره لعنت ونفرین به من ،به سادگی ام

دوباره بسترسردو...شب و..دعا از من

سکوت میکنم وازتو نیز میگذرم

خدا کند بپذیرد خدا تو را از من

خداکند بپذیرد تو را خدا از من

شبیه شمع که خیلی نجیب می سوزد

دلم برای دل ساده ام که خواهد خورد

دوباره مثل همیشه فریب میسوزد

نشسته ای به امید که؟ گر بگیر ای عشق

همیشه آتش تو ، بی لهیب میسوزد

تو اشتباه نکردی گناه آدم بود

اگر هنوز بشر پای سیب میسوزد

من آشنای تو بودم ولی ندانستم

غریبه ها دلشان هم غریب میسوزد

برای من فقط این دل زعشق جا مانده است

که با نگاه شما عن قریب میسوزد

كاشكي اون لحظه اخر ، اشكامو تو ديده بودي

كه شايد دلت مي سوختو ، حالا تو نرفته بودي

حالا بي تو پر دردم ، پر ترديدمو وحشت

بي تو بودن خيلي تلخه ، مثه مرگه توي غربت

همه شبهاي بي تو ، اشك حسرت تو چشامه

من كه باورم نميشه ، شايدم خوابي باهامه !

ميدونم بر نميگردي، مي دونم دوستم نداري

تو هميشه دوري از من ، من خزونم ، تو بهاري

كاشكي هر لحظه كه نيستي ،ببيني چقدر ضعيفم

كه شابد دلت بسوزه ، واسه اين قلب نحيفم

بي تو بدون مثل مرگه ،مثه مردن توي خوابه

عزيزم، تنهايي سخته ،مثل عشق بي جوابه

اما تو رفتي و حالا ، ديگه هيچكي رو ندارم

مثه ابراي بهاري، شب و روز دارم مي بارم

مي دونم عشقت بزرگه ، حتي از سرم زياده

مي دونم دلم كوچيكه ، طاقت درد و نداره

اما عاشقي همينه ، اولش خبر نميده

واسه مردن پيش چشمات ، اون اجازه نميگيره

رفتي اما تا هميشه ، دل بهونتو مي گيره

بي وفايي اما قلبم ، هميشه واست مي ميره

یه نگـــاهی داره از خــــاطر تـــــو

خــاطرات منـــو جــــارو می کــنه

تو دلم حسّی رو پنهون می کـنم

که چشام دست منو رو می کنـه

مث یک خــورشید زخمی دل من

باید از پنجره ســـــوســــو بزنــــه

بکشونـــه خــودشــــو روی زمین

تا به هر خـار و خسی رو بــزنــه

-----------------------------------

تـــــوی آییـــــنه ی چشـــــمام

عــطـــش عشقـــــو نــــدیـــدی

گــــوشـــاتــــو پنــــبه گذاشتی

گـــــله هــــــــــامــــو نشنـیدی

مــا کــه دوس داشتن و دادیــم

جــــای اون هیـچّی گــــــرفتیم

کـــاش اینو خوب می دونستیم

کـــه چی دادیم چی گــــرفتیم

---------------------------------

تونبـــاشی همه ی روزای خوب

مث عصـر جمعه دلگـیره بــــرام

به گـمونم تو فقـط روزی بـیـــای

به سـراغم کـــه دیگه دیره برام

شب قطبی اگــه طولانی بشه

آسمون خورشیدو از یاد میبره

برو روی اسم من یه خط بکش

گــل پـرپـر شده رو بـــاد میبره

هیچوقت از دلم بیرونی نمیری هیچوقت 

خودتم اینو خوب میدونی

میخواستی پا نذاری توی قلبم

هرچند که بی خبر باشیم از هم

هرچند که بدت بیاد از من

و دوستم نداشته باشی

این ترانه بوی نان نمی دهد

بوی حرف دیگران نمی دهد

سفره ی دلم دوباره باز شد

سفره ای که بوی نان نمی دهد

نامه ای که ساده و صمیمی است

بوی شعر و داستان نمی دهد:

...با سلام و آرزوی طول عمر

که زمانه این زمان نمی دهد

کاش این زمانه زیر و رو شود

روی خوش به ما نشان نمی دهد

یک وجب زمین برای باغچه

یک دریچه آسمان نمی دهد

وسعتی به قدر جای ما دو تن

گر زمین دهد٬ زمان نمی دهد

فرصتی برای دوست داشتن

نوبتی به عاشقان نمی دهد

هیچ کس برایت از صمیم دل

دست دوستی تکان نمی دهد

هیچ کس به غیر ناسزا تو را

هدیه ای به رایگان نمی دهد

کس ز فرط های و هوی گرگ و میش

دل به هی هی شبان نمی دهد

جز دلت که قطره ای است بیکران

کس نشان زبیکران نمی دهد

عشق نام بی نشانه است و کس

نام دیگری بدان نمی دهد

جز تو هیچ میزبان مهربان

 نان و گل به میهمان نمی دهد

نا امیدم از زمین و از زمان

پاسخم نه این ٬ نه آن ... نمی دهد

پاره های این دل شکسته را

گریه هم دوباره جان نمی دهد

خواستم که با تو درد دل کنم

گریه ام ولی امان نمی دهد...

از اين پس به همه عشق جهان مي خندم

به هوسبازي اين بي خبران مي خندم

من از آن روزي که دلدارم رفت

به غم وشاديه عشق دگران مي خندم

خنده ي تلخ من از گريه غم انگيز تر است

کارم از گريه گذشته است بدان مي خندم