لحظه ها می گذرند و من اما بی تو

در همان روز وداع ، مانده ام بی حرکت

ساعت سخت عذاب ،

اضطرابی که مرا ، می برد تا مردن

من فرو رفته در اندیشه تو

تو می آیی از راه

چه غریب است نگاهت با من

به خودم می لرزم  ، در دلم می گویم

که خدایا چه شده ، پُرَم از دلشوره

حاضرهستم که بمیرم اما     

هر چه اندوه و غم است ، دور باشد از تو

حاضرم هر چه غم است ، در دل من باشد

تا تو دلشاد شوی

حاضرم...

ناگهان می گویی

آخرین دیدار است

زیر لب می گویم

آخرین دیدار است؟؟؟!!!!!!!!

پر تردید و سوال ، بی رمق می گویم

شوخی تلخی بود

پاکتی را که به همراه خودت آوردی

می دهی دستم و بی هیچ کلامی دیگر

می روی از پیشم ، پُرِ تردید و سوال

مانده ام بر جایم و تو را می نگرم

که ز من می گذری

پاکتی را که به دستم دادی

می گشایم شاید ، به جوابی برسم

همه خاطره ها را،  تو به من پس دادی 

باورش ممکن نیست

تو که همراه دل من بودی

پس چه شد آن همه حرف

پس چه شد آن همه مِهر

پس چه شد آن همه رویای قشنگ

لحظه ها می گذرند و من اما بی تو

مانده ام بی حرکت  

سالها رفته و من

بی تو با یاد تو ام

در همان روز وداع ، در همان ساعت سخت

در همان شوخی تلخ

مانده ام بی حرکت 

وقتی ستاره ی من شد ، هنوز هیچ تلسکوپی او را ندیده بود و یـا کشفش نکرده بــود .

وقتــی کهکشــان مـن بود ، هیچ منجمی هنوز ژی به بودنش نبرده بود  .

وقتـی دروازه بان دروازه دلم شد  هنــوز خطّ هیچ دروازه ای را نکشیده بودند .

وقتی دلم به چشمان او میدان داد هنوز کسی

درست نمی دانست  دایره چیست

وقتی رنگین کمان صدایش کردم  

همه به آن چیزی که بعد از باران در می آمـد می گفتند

مهمـان هفت رنگ ناخوانده

وقتی مجنونش بودم هنوز صحرا افتتاح نشده بود

وقتی او معشوق من شد هنوز نیمی از عشق برای کل دنیا ناشناخته بود

وقتی مخاطب نامه های من شد همه برای پرسیدن حال دیگری

از پروانه ی بنفش کمک می گرفتند

وقتی صدایـش کردم هنوز کسی معنی انعکاس صدا را نمی فهمید

من در کوه صدایش کردم و همه از صدائی که برگشت ترسیدند ، جز من

و مـن شادمان از اینکه هیچ رقیبی او را از من نمی دزدد

وقتی عــاشقش شدم همه خواب بودند .

وقتی پیدایش کردم همه گمشده بودند.

وقتی دنیای من شد همه فکر میکردند دنیا یعنی یک عالمه انسان

وقتی نوشتم رفتنش آتش به جانم می زند

همه فکر می کردند تنها چوب می سوزد

بی آنکه بدانند گاهی

از آتشِ بسیار است که انسان چوب میشود .

اما ...

او.....

وقتی همـه ستاره شدنش را فهمیدند کــم شد و

 حتی فرصت شمـردنش را هم از من گرفت .

وقتی همه از کهکشــان شدنش آگـــاه شدند غیب شد 

جوری که با تلسکوپ هم دیده نشد .

وقتی همه دروازه بانــی را از او یاد گرفتند خطّ دروازه ی دلم را پاک کرد

یادش رفت زمانی کــه دریا صدایش می کردم عده ای

در حـال کندن چــاه برای رفع تشنگی بودند

و جرم مـن این بود که آنقدر در دریــا شدنـش محـو بودم کـه

 فرامــوش کردم برایش بنویسم

( تو اقیانوس منــــی )

او بزرگ شدن را از وفا بیشتر دوست دارد ،

باشد بزرگ شود ، مثل دنیای من که می گفتم اوست .

من هم کوچک میشوم ،

آنقدر کوچک که در قلبش مرا گم کند و

تا ابد بدنبال من کوچک شده بگردد .

زمانی که فرماندهی مرا با زیرکی به دست گرفت،

به پلکهایم دستور داد که باز شود تا او را بهتر ببینم

بـه دستانـم دستور داد که در برابر دست هــای مهربـــان دیگــر سـرد شوند ؛

به گوشهایم فرمان داد که صدایش را بشنونــد تا

صداهای آشنــــای دیگــــر را بر  من غریبه سازد

و به قلبم دستـــور داد که بلرزد و گـرفتار شود

تا از ورود قلب های دیگر جلوگیری کند.

اما ...

افسوس  . . . 
وقتی حس کرد چشمانم برایش سو سو می کنــد و

می خــواهند بــرای آرامــش او را در روز ببینند ،

نـور آفتاب را صـد برابر کرد .

سـردی دستانم را با خار کاکتوس های وحشی عوض کرد.

جـای صدایش را در گوشهــایـم به تیـک تیـک سـاعت انتظـــار داد و

وقتی فهمید که قلب من است

به خود ضربه زد تا بمیرم.

عشق من پاييز آمد مثل پار
باز هم ما با ز مانديم از بهار

احتراق لاله را ديديم ما
گل دميد و خون نجوشيديم ما

بايد از فقدان گل خونجوش بود
در فراق ياس مشكي پوش بود

ياس بوي مهرباني ميدهد
عطر دوران جواني ميدهد

ياس ها يادآور پروانه اند
ياس ها پيغمبران خانه اند

ياس ما را رو به پاكي مي برد
رو به عشقي اشتراكي مي برد

ياس در هر جا نويد آشتي ست
ياس دامان سپيد آشتي ست

در شبان ما كه شد خورشيد ياس
برلبان ما كه مي خنديد ياس

ياس يك شب را گل ايوان ماست
ياس تنها يك سحر مهمان ماست

بعد روي صبح پرپر مي شود
راهي شب هاي ديگر مي شود

ياس مثل عطر پاك نيت است
ياس استنشاق معصوميت است

ياس را ايينه ها رو كرده اند
ياس را پيغمبران بوييده اند

ياس بوي حوض كوثر ميدهد
عطر اخلاق پيمبر ميدهد

حضرت زهرا دلش از ياس بود
دانه هاي اشكش از الماس بود

داغ عطر ياس زهرا زير ماه
ميچكانيد اشك حيدر را به چاه

عشق محزون علي ياس است و بس
چشم او يك چشمه الماس است و بس

اشك مي ريزد علي مانند رود
بر تن زهرا گل ياس كبود

میخواد بره سفر . ازم خواست بدرقه اش نکنم . ازم خواست احوالشو جویا نشم .

ازم خواست اگه رفتم اونجا مثل یه غریبه باشم . ازم خواست مزاحمش نشم .

اینجوری خداحافظی کرد ..........

میخواد بره و فکر نمی کنه با گریه هام ، یه کاسه پر از اشک پشت سرش میریزم

 و اون هرگز نمی فهمه .

نمی فهمه تو راه سفر تنها نیست ، منم باهاشم ، منم با خودش می بره .

اما نمی بینه وجودم تنها میشه ،

مثل همیشه ....... شاید هیچ وقت نشنوه از بدو رفتنش ترانه های

دلتنگی رو تو دلم سر دادم ، نه ...... نمی شنوه .....

موقع خداحافظی مثل یه کبوتر خسته بال ،

فقط نگاهش می کنم و تا نفس دارم  دنبالش پرواز می کنم .

نه ..... نمی فهمه کی با همه ذرات وجودش دعاش کرد .....

نمی فهمه چرا اینقدر کوله بارش سبک شده .

نمی فهمه چرا احساس دلتنگی نمی کنه .

نمی فهمه چرا راه سفر به نظرش زیباست و چرا این همه کبوتر تو جاده پرواز می کنن .....

نه ...... بزار آروم بره ............

بهم گفت : هیچ وقت نرم دنبالش ،

شاید شاهزاده ای که قراره با اسب سپیدش بیاد سراغش ،

منو کنارش ببینه و برگرده .....

اما نمی دونه شاهزاده ها هم گاهی لباس گدایی می پوشن ...!!!!!!!!

نمی فهمه بغض یعنی چی ؟؟؟؟؟ وقتی نتونم بدرقه اش کنم .

وقتی نبینه با نگاه پر التماس ،

وجودم رو کف دستهای یخ زده ام گرفتم و تقدیمش می کنم تا با خودش ببره.......

و هیچ وقت نمی فهمه بعد رفتنش ،

چرا همه می گن یه دیوونه ، تنگ غروب با گیتارش

کنار جاده ، ترانه دوری پر از غمی رو می خونه ......

خدایا

دستانم را به بندگانت سپردم....

گم کردند...

پیدایشان کن...

تا ابد دستهایم برای تو....

خسته ام،

شايد از نديدن هايت،

يا نبودن هايت..

و شاید از ناگفته هایم ...

ای دل ساده بِکِش درد ، که حقت اینست

از زمانه بشو دلسرد ، که حقت اینست

هرچه گفتم مشو عاشق ، نشنیدی حالا

همچو پاییز بشو زرد ، که حقت اینست

دیدی آخر دَمِ مردانه به جز لاف نبود

بِکِش از مرُدم نامرد ، که حقت اینست

آنچه بر عاشق دلخسته روا دانستی

فلک آخر سرت آورد ، که حقت این است