تو را دیدم که ای جانا،به چشمانم نظر کردی

ندیدی غصه وغم را،که شادی را به سرکردی

به چشمانت قسم خوردم،که تا وقتی که من هستم

ز جانم همرهت گردم،ولی از من هدر کردی!!

نمی دانم چرا؟روزی که دیدم عاشقت گشتم

تو هم با عشوه ونازی بخندیدی گذر کردی

جفا کردی به اسانی ز من عشقت گسستی تو

کجا دانم به غیر من جفا با صد نفر کردی!!؟

به ان باغی که گلها را ز گل برگش جداکردی!

چو من هم بلبلی بودم،چنان بی بال و پر کردی

ز هوش و عقل من از سر چنان ناگه پرید و رفت

که از دیوانگانم چون مرا دیوانه تر کردی

بدان*ساقی*ز هجرانت چنان عالم کند ویران

تو هم نفرین کنی خود را چرا بی او سفر کردی!!