دوس دارم نگات کنم تو هم منو نگا کنی
من تو رو صداکنم تو هم منو صدا کنی
قربون صفات برم از راه دوری اومدم
جای دوری نمیره اگه به من نگا کنی
دل من زندونیه تویی که تنها میتونی
قفسو وا کنی و پرنده رو رها کنی
میشه کنج حرمت گوشه قلب من باشه
میشه قلب منو مثل گنبدت طلا کنی
تو سرت شلوغه زیر دستیات فراوونن
از خدا میخوام کمی نگا به زیر پا کنی
تو غریبی و منم غریبم اما چی میشه
این دل غریبه رو با خودت آشنا کنی
دوست دارم تو ایوون آیینت از صبح تا غروب
من با تو صفا کنم تو هم منو دعا کنی
به وفای کفترای حرمت منم میخوام
کفتری باشم که تنها تو منو هوا کنی
دلمو گره زدم به پنجره ات دارم میرم
دوست دارم تا من میام زود گره ها مو واکنی
صد هزار دفه م(دفعه هم) شده پای ضریح زار میزنم
تا دلت یه بار بسوزه دردامو دوا کنی
دوست دارم که از حالا تا صبح محشر همیشه
من رضا رضا بگم تو هم منوصداکنی

یا امام رضا خیلی دلم گرفته خودتم خوب میدونی

به جوادت قسمت میدم که منو بطلب تا

بیام پابوست به این زودیا 

خیلی حرفا برای گفتن دارم

شاید تو تسکینم باشی

این درخواست رو بعنوان عیدی روز میلادت بهم عطا کن

ای مادر در وصف تو چه می توانم بگویم وقتی وجودم قطره ای است

از دریای بیکران عشقت.

همه شب بیدار ماندی تا صدای گریه های مرا نشنوی٬ روزها نگران بودی و

دل خوش با آمدن من.

مادر سرشت را با چه ساخته اند که بی پروا عاشقی٬ در تار و پود وجودت

تنها این کلام را می یابم٬ عاشقی.

خدایا برترین خلقتت مادر است چون وجودش برابر است با وجود همه مخلوقات‌‌٬

صدایش آرامش روح٬  خنده هایش مرحم دل خسته.

خدایا تنها این را می گویم و بس تو قدرت نیایش خود را به بندگانت داده ای

ولی قدرت ستایش زحمات مادر را نداده ای.

 مادر مدتهاست محروم دیدنت هستم ولی به خدا قسم لحظه ای نیست

که یادت را٬ حضورت را از خاطر بیرون کنم. 

به بزرگیت قسم که بهشت لیاقت زیر پای تو و هیج مادری را ندارد

چون وجودتان بزرگتر از هر زمینی است.

رفتنت هجرت پروانه ای بود از میان گلستانی از  عشق و داغی عمیق بر دل من.

رفتنت را هیچ گاه فراموش نمی کنم٬ مردن مهر و محبت در زندگیم.!!

ای کاش٬ ای کاش مرا به دنیا نمی آوردی و وارد بازی روزگار نمی کردی

تا رفتنت را ببینم و در فراغت زانوی غم را به جای آغوش گرمت در بغل بگیرم.

کاش می ماندی و مرا در فراغت چنین به سوگ نمی نشاندی٬

کاش می ماندی و من بر پاهایت بوسه می زدم.

دست روزگار از میان همه این گلهای زیبا چرا گل مرا چید. چرا

پیکان تیزش را بر دل کودکانه من زد؟

بی مقصد در راهم و می خواهم تنها به تو بیندیشم و از تو بگویم.

از تو که تخم عشق را در دلم کاشتی٬ ولی فرصت نشد طعمش را بجشی.

می خواهم از زیباییت بگویم٬ از زیبایی خنده هایت از نوازش های پر مهرت٬

از مهربانی های بی اندازه ات٬ می خواهم صدایت را بشنوم که مرا می خوانی

و مرا به خود دعوت می کنی.

می خواهم دوباره تو را در آغوش بگیرم  و بگویم که دوستت دارم.

مادر اکنون که بر سر مزارت ایستاده ام باد ملایمی می وزد و صورتم را

نوازش می دهد٬ شاید این تویی.

انعکاس نور آفتاب از سنگ مزارت را روی چشم اشکبارم حس

می کنم٬  شاید این تویی که می خواهی اشکانم را پاک کنی.

روی زانوهایم می نشینم و می  گویم مادر من آمده ام.

شعر روی سنگت را زمزمه می کنم:

مادرم دیده به سویت نگران است هنوز

غم نادیدن تو بار گران است هنوز

آنقدر بر همگان  مهر و وفا کرده ای تو

نام نیکت همه جا ورد زبان است هنوز

مادر لحظه شماری می کنم برای آن فرخنده لحظه ای که وجود پر

از عشقت را در کنار وجود پوچم حس کنم.

بهشتی کز همه چيز است بهتر

اگر خواهی شوی مهمان جنت

نداری بهتر از مادر تو نعمت

بود شرط بهشت اين حرف آخر

که باشی خاک زير پای مادر

مادر ای خون تو در رگ های من

مادر ای دروازه رویای من

مادر ای آموزگار مهربان

تا غروب زندگی پیشم بمان

تقدیم به تمام مادرانی که همیشه نگران بچه های خویش اند

و بهترینِ مادرانند.

برای مادرانی که در قید حیات می باشند

آرزوی زندگی با عزت و عظمت دارم و

برای آنان که در فراق مادر نالانند خواهان صبر و شکیبایی هستم

و برای روح آن بزرگوارن عُلوّ درجات را

از درگاه خدای مهربان مسألت دارم.

کاش تا همیشه دستم توی دستای گرمت بود و

جون می گرفتم از گرمای وجودت

گریه کردم مثل ابرا بی تو مادر

شد دل من جای غصه ها بی تو مادر

رسول خدا گفت بهشت زیر پای توست بخواب مادر

برای همیشه قلبم فقط جای توست بخواب مادر
  

رفتی و من تنها ماندم

باغصه هام و غم هام ماندنم

گر که تو را آزردم مادر حلالم کن

حرفي از جدائي با من نزن

مرگ شعله ها رو دامن نزن

 من كوير نيمه جونم رو به جنونم با تو جون مي گيرم

 عشق تو بسته به جونم اگه تنها بمونم باوركن ميميرم

براي دلبستن نگو فرصتي نيست

 نگو هرچي به وقتش دوست داشتن نوبتي نيست

 نگو ديگه رفتي نزار بشم تنها

 گل بارون زده دلگيره بي تو دنيا

    

تو ای محنت کش پردرد پر لبخند 

تو ای مادر تو ای مصلوب مهر مادری تا لحظه آخر 

تو ای شیرین تر از هر برگ این دفتر   

تو ای مادر نمی دانم که میدانی

که هر شب با تو وپندار تو در خویش میگریم

نمی دانم که میدانی که از دوری تو دلریش می گردم 

 که اوج لذتم پنداری از چهر تو میگردد

که هر شب تاسحر چشمان گرمم بستر مهر تو میگردد 

نمی دانم که تو میدانی که از پستان تو

شیرینتر ین شهد حیاتم را فرو خوردم

اگر چه شرمگینم نیک میدانم

 تو را بسیار آزردم

چه شبها بوده ای بیدار بر بالینم ای مادر 

 تو را میبینم ای مادر ودر خود شرمسارم

از تو ای زیبای غمگینم

من اکنون میدانم که یک لقمه ای از لقمه ات خوردم 

 مرا زادی که یار ویاورت باشم

ولیکن من تورا بسیار آزردم

پس از آن ، از تو ببریدم 

ندانستم نفهمیدم 

من اکنون مانده بی تو

 به سویت بازمیگردم

چو میدانم تو می بخشی 

 تو را می گویم ای مادر حلالم کن

خطا کردم توای آنکس که در این شام تنهایی 

برایم نوری از خورشید و امیدی

تواندر آسمان عمرمن

اینک توئی آنکس که گرمی بخش عمرم ، همچو خورشیدی

تو ای دریای مهر ولطف و ایثار

که از شرمندگی غرقم در آن دریا 

به حرفم گوش کن ای مادر از تو شرمگینم 

من آن نوزاد لرزانم که روزی روزگاری

شیره جان تو نوشیدم 

من آن طفل مسکینی که از هر باد

چون پیچک به پای تو بپیچیدم

مرا در یاد می آید

خدای کوچکم بودی

که در هر ناشکیبایی شکایت با تو میکردم

که هر لحظه امیدم  بوده ای و تو رفیقی بوده ای ای مادر خوبم

 که هر شادی و هر غم را

حکایت باتو میکردم

من ای مادر کلام عشق را از مهر زیبای تو فهمیدم

ولیکن بی خود بودم که بر استاد خود بیهوده بالیدم

تو ای در خراب آباد این عالم 

یگانه گوهر اندر دست پررنجم 

خدا داند که از آزر تو ، من  پشیمانم 

تورا من دوست میدارم  ای مادر