عزیزم سلام ،یه چیزی، بیا بی وفا بشیم      

دوست دارم که ما یه جور از همدیگه جدا بشیم

فکرشو کردم و گفتم :واسه چی دیوونه شیم

بهتره  ما  هم  مث  تمومه  عاقلا  بشیم

هدف من و تو از حرفای زیبامون چیه؟

کاشکی تصمیم بگیریم با یکی آشنا بشیم

میدونی؟دیدم نمیشه من و تو با هم باشیم

هر  کدوم  باید  بریم  دوباره  مبتلا  بشیم

ما  دو  تا اسیر  همدیگه  شدیم  یه  جور  بد

کاش فراموش کنیم و از دست هم رها بشیم

دور شدیم از حرفای روزهای آشنایی مون

سخت  اما  بیا  باز  مث  غریبه ها  بشیم

یه چیزی مث یه شک منو رها نمیکنه

بیا امشب من و تو غرق یه دعا بشیم

فکرش وکردی دیگه خدا ما رو دوست نداره؟

بیا  باز  بنده های  عزیز  واسه  خدا  بشیم

خواستم  امتحان کنم تو رو ببینم  چی میگی

بیا به هر چی که بود تو شعر بی اعتنا بشیم

دلم برای کسی تنگ است که چشمهای قشنگش را

به عمق آبی دریا می دوخت

و شعر های قشنگی چون پرواز پرنده ها می خواند

دلم برای کسی تنگ است

كسي كه خالي وجودم را از خود پر مي كرد

و پري دلم را با وجود خود خالي

دلم برای کسی تنگ است

کسی که بی من ماند ، کسی که با من نیست

دلم برای کسی تنگ است

که بیاید و به هر رفتنی پایان دهد

دلم برای کسی تنگ است

که آمد ، رفت ...... و پایان داد

کسی که  ....

کسی که من هميشه دلم برايش تنگ می شود

....كسي كه دوستش دارم ....

عاشقانــــــه هميشـــــــه تا ابد تاخود خداونـــــد!

...دلم براي تو تنگ است ..

بی تو طوفان زده ی دشت جنونم ، صید افتاده به خونم

تو چسان میگذری غافل از اندوه درونم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

بی من از شهر سفر کرد و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا غم کوچه  به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی .........

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم ، دگر از پای نشستم

گوئیا زلزله آمد

گوئیا خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همه ی شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

برنخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

تو همه بود و نبودی ، تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من ، که ز کویت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل ، با تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی

نتوانم نتوانم

بی تو من زنده نمانم

هنوز یاد تو از یادم نمیره

چرا عشق از دل آدم نمیره

منو درد جدایی وای بر من

از این عشق خدایی وای بر من

گفتم اي ساده دل ساده فراموشش كن

تا كجا چشم برين جاده فراموشش كن

دست بردارازاو خاطره بازي كافي است

فرض كن گل نفرستاده فراموشش كن

مردمان نگهش قله نشينند هنوز

دل كه در دره نيفتاده فراموشش كن

گفتم اين تكه غزل را بفرستم نزدش

دل ولي گفت نشو ساده فراموشش كن

به شما بر نخوردپاي غزل بودوشكست

اتفاقي است كه افتاده فراموشش كن

درسته فراموش كردن فقط گفتنش آسونه ولي...

ولي وقتي مجبور بشي ...يا مجبورت كنن ...

اونوقت از روي جبر هم كه شده مجبوري فراموش كني ...

تا حالا كسي نبوده كه فراموش كردن كسي يا چيزي

واسش راحت بوده باشه...

ولي خيلي ها بودن كه تونستن فراموش كنن ...

چه با سختي...چه  با راحتي...

اينها رو گفتم تا كساني كه  مجبور به فراموش كردن چيزي...

يا كسي هستن..

يه خورده راحت تر باهاش كنار بيان....ولي بازم ميگم .....

واقعا سخته ....خیلی سخته – خیلی ........

غرور نذاشت بهت بگم بعد از خدا دوست دارم

حالا نشستم یه گوشه دارم ستاره می شمارم

تنهایی عین یه تبر شکسته برگ و ریشه مو

سوزونده آفت غرور از حـالا تا هـمیشه مو

اگر بهت گفته بودم  حالا تو مال من بودی

من تو خیال تو بودم  تو تو خیال من بودی

کاش که میون من وتو تو اون روزها حصار نبود

هیچی میونمون به جز دلای بـی قـرار نبود

انگارکه تقدیرنمیخواست تو در کنار من باشی

منم بهار تو باشم تو هم بهار من باشی

یه خلوت ساکت وسرد انگار اسیرمون شده

نمی شه فکر دیگه کرد ما خیلی دیرمون شده

جدایی دستای ما یه اتفاق ساده نیست

سواره هرگز با خبر از غصه پیاده نیست

تو رفتی حالا دیگه اونور دنیا خونـته

انگار نه انگار که کسی اینور آب دیوونـته