ای همون همیشگی

 تو رو خدا آدرست رو بنویس برام

گمش کردم

من نمی دانم از این دست تو باز

به کجا رانده شوم؟

یا به درگاه کدامین غم و درد

باز من خوانده شوم؟

تو مگو از دل ما بی خبری...

دل ما خون و تو در حلقه دوست

چه صفایی ببری...

تو در آغوش کدامین مردی

که نداند غم ما ؟

غم این درد سیاه

غم تنهایی مَرد؟

تو بگو دست کدامین نامرد

شانه لطف تو را لمس نمود ؟

بوسه مست کدامین بی درد

رویِ سرخینِ لبانِ تو نشست ؟

قلبم از ذلت آن بوسه شکست ...

چه عجب با همه زجر تو به من

وصله عشق من و تو نگسست

روزگاری است مرا قصه تو

خواب و نانم بربود

در تهی کاسه فکر پَکَرم

جز غم عشق لطیف تو نبود

تو نبودی که بدانی دل ما

زین همه سال سیاه

چه کشید از غم تو

و چه یک عمر که وسواس وصال

هر چه احساس مرا بود رُبود

چون که جز عشق تو در سینه نبود

گویی هر کس که مرا می بیند

بر سر و صورت من سنگ زند!

بی سبب ولوله جنگ زند

با که گویم تو بگو از دردم؟

روزگاری است که غمگینم و زار

همچو موشی که گریزان از مار

تو بگو پای کدامین نامرد

سوی کاشانه ی  قلبِ تو دوید؟

خود بگو قلبِ کدامین بی درد

بهر بوسیدن چشم تو تپید ؟

تو بگو پنجه دست چه كسي

سينه ی  پاك تو را سخت فشرد ؟

ای عجب از دل تنهایی ما !

چه بد است این همه دل خوش بودن ...

چه عذابی است که یک عمر دراز

انتظار قدم دوست کشیدن در دل

جای لطف لب توست

سرخی بوسه یک یار دگر

تو بریدی ز من ای دوست مگر؟

پایِ تو سوی هوس هایِ غریبانه دوید

عشق من از قفسِ کوچکِ قلبِ تو پرید

همچو یک جام شکست ...

هيچ كس تلخي آن شيشه بشكسته نديد

تو مگو از دل ما بي خبري ...

من تهي از همه ی احساسم

باورم نيست كه آغوش كسي

جز من آرام كند جان تو را

باورم نيست كه جز بوسه من

بنشيند به لب خسته تو

اي عجب از غم تنهايي ما

اي عجب زين همه رسوايي ما ...

نمي دانم چرا با آنكه مي دانم

از آن من نخواهي بود

چرا با تار و پود جان

برايت خانه ميسازم ...

هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

چندانکه نگه می‌کنمت خوبتری

بستانم و ترسم دل قاضی ببری

ای به قربان جان و تنت

ای به قربان نقص آن بدنت

ای به قربان آبروی تو و

حرفهای لرزه براندام دشمنت

" بگذار تا بجويمت "

 رايحه اي ببويمت،

 نرگس خوب روي من

 بگذار تا بجويمت ،

اي همه جستجوي من  

راز دلم بگويمت ،

 اي همه گفتگوي من

غم ز دلم برون کنم ،

 با سخنان گرم تو

مهر تو را به جان خرم

اي مه  مهر  پوي من

دیوونم میکنه صدای گرم و دلنشینت

میلاد با سعادت نمونه واقعی دختر و مادر و همسر

بر همگان مبارک

هنگامی که در دالان سیاه زمان و مکان بین دو جهان دست و پا می زدم و

راهی برای روشنایی می جستم

گرمایی احساس کردم و آرامشی نمی دانستم که کجا هستم

اطرافم را سیاهی فرا گرفته بود و من در پی نوری برای رسیدن و

گرمای وجود تو بود که این زندان را برای من قابل تحمل می کرد

با من حرف می زدی و من می شنیدم و

احساس می کردم نوازشم می کردی و

من مشتاق تر برای لحظه ای که ببینمت

روز ها و ماههای زیادی را صبر می کردم تا اینکه روز موعود فرا رسید و ما را وادار کرد

تا برای دیدن هم رنج و دردی زاید الوصف را تجربه کنیم

دردی شیرین بود دردی که انتهایی بسیار شیرین داشت دیدار.

و من روی زیبای تو را دیدم و گرمای محبتت را احساس کردم چه زیبا بود

و من شاد شاد بودم چون در کنارت بود هر چقدر سعی کردم نتوانستم بگویم دوستت دارم

ای الهه مهر و محبت و تنها کاری که کردم گریستن بود تا به تو بگوییم که اشکهایم برای توست

برای تو ای که شب تارم با وجود تو روزی زیبا می گردد و

تنها تویی که تکیه گاه من در زندگی هستی

ای نازنینم اکنون که در پی سالها چون شمع برای پروانه ات سوخته ای و آب شده ای

هنوز هم نیاز به تو دارم نیاز به نور ، روشنایی و محبت بی دریغت

پس بیا که اینبار هر دو تکیه گاه هم باشیم

تا از عشق بی پایانت سیرابم کنی در آغوشم بگیر تا دوباره برایت بگریم

گریه ای که نشانه عشق من به توست که تو خود ابتدای هر عشقی.

مادر خوبم روزت مبارک

بر آستانه مبارکت سجده میکنم و همیشه به تو محتاجم

از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم

یادگار از تو چه شبها، چه سحرها دارم

با تو ای راهزن دل چه سفرها دارم

گرچه از خود خبرم نیست خبرها دارم

تو مرا واله و آشفته و رسوا کردی

تو مرا غافل از اندیشه فردا کردی

آری ای عشق تو بودی که فریبم دادی

دل سودا زده ام را به حبیبم دادی

بوسه ها از لب یارم به رقیبم دادی

داروی کشتن من یاد طبیبم دادی 

وقتی که دلم بهونتو داره

خیلی سخته بشه آرومش کنی